Հայաստանը և Միացյալ Նահանգները հաստատել են համատեղ հայտարարություն, որով սահմանվում է Հայաստան–ԱՄՆ իրականացման շրջանակը «Միջազգային խաղաղության և բարգավաճման Թրամփի երթուղի» (TRIPP) ծրագրի համար․ նախաձեռնություն, որը կենտրոնացած է Հայաստանի Սյունիքի մարզով անցնող առանցքային երթուղու վրա։

Փաստաթուղթը, որը ստորագրել են ՀՀ արտաքին գործերի նախարար Արարատ Միրզոյանը և ԱՄՆ պետքարտուղար Մարկո Ռուբիոն, ազդարարում է TRIPP ծրագրի իրականացումը Հայաստանում՝ մաքսային գործընթացներում, ինչպես նաև առևտրի և տարանցման վճարների հավաքագրման մեջ ներգրավելով մասնավոր օպերատորների՝ տնտեսական և լոգիստիկ համագործակցության քողի տակ։

Շրջանակը նախատեսում է անխափան, բազմամոդալ տարանցում Հայաստանի տարածքով։ Քննադատների կարծիքով նախաձեռնությունն ավելի շուտ քաղաքական, քան առևտրային բնույթ ունի և նպատակ ունի ինստիտուցիոնալացնել մի տարանցիկ ռեժիմ, որը կապում է Ադրբեջանի մայրցամաքային հատվածը Նախիջևանի հետ՝ պատմականորեն հայկական մի տարածաշրջան, որը խորհրդային շրջանում անցել է Ադրբեջանի վերահսկողության ներքո։

Երթուղին անցնում է Սյունիքով՝ Հայաստանի համար ռազմավարական և անվտանգության տեսանկյունից կենսական նշանակություն ունեցող մարզով, որը նաև Իրանի հետ երկրի միակ ցամաքային կապն է։ Միևնույն ժամանակ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը և այլ պաշտոնյաներ շարունակում են այն անվանել «Զանգեզուրի միջանցք», ինչը խորացնում է մտավախությունները, որ վերանվանումը պարզապես քողարկում է մի գործընթաց, որի նպատակն է պարտադրել տարանցման այնպիսի պայմանավորվածություն, որը կսահմանափակի Հայաստանի ինքնիշխանությունը։

Չնայած ինքնիշխանության և տարածքային ամբողջականության մասին բազմիցս հնչող հղումներին՝ համաձայնագրի կառուցվածքը վկայում է հակառակի մասին։ ԱՄՆ-ի աջակցությամբ ստեղծվող TRIPP զարգացման ընկերությունը ստանալու է 49 տարվա մանդատ՝ 74 տոկոս մասնակցությամբ ԱՄՆ-ի և միայն 26 տոկոս մասնակցությամբ Հայաստանի կողմից, ինչպես նաև նախատեսվում է ևս 50 տարվա երկարաձգում, ինչը տասնամյակներով զրկում է Հայաստանին երթուղու նկատմամբ արդյունավետ վերահսկողությունից։

Քննադատների կարծիքով գործարքը ռազմավարական զիջում է, որն իրականացվել է Նիկոլ Փաշինյանի ղեկավարության պայմաններում՝ Արցախը կորցնելուց հետո, երբ Հայաստանի բանակցային դիրքերը զգալիորեն թուլացել էին։ Թեև Փաշինյանի կառավարությունը խուսափում է քաղաքականապես բեռնավորված տերմինաբանությունից, համաձայնագրի բովանդակությունը մեծապես կրկնում է այն միջանցքային առաջարկները, որոնք Հայաստանը նախկինում կտրականապես մերժել էր՝ ենթակառուցվածքային զարգացման անվան տակ Սյունիքով անցնող, օտար կառավարմամբ երկարաժամկետ տարանցիկ ռեժիմ ձևավորելով, որը սպառնում է խորացնել արտաքին լծակները Հայաստանի ինքնիշխանության նկատմամբ։